You are currently viewing Kind Beschadiging gezien door wijlen mijn vader (1939-2010)

Kind Beschadiging gezien door wijlen mijn vader (1939-2010)

Twee dingen zijn aan kind beschadiging verbonden als haren op een natte lolly. Ten eerste dat niemand eigenlijk goed weet wie je was voordat dit gebeurde en ten tweede besef jij je dat niet, ten tijde voortkomende vanuit puber tijd naar volwassenheid. Je kan het gebeurde vermelden, erbij zeggen in een gesprek, maar misschien ook wel daarom wordt het niet geloofd, of doordat men het niet voelt. Iemand zien met een gebroken been, voelt men. In de psychiatrische inrichting heeft 90% van de cliënten een beschadiging in kindertijd opgelopen. De IC van de psychiatrie. Het grote levensverdriet van wijlen mijn vader was dat de Joris die hij kende van 6-jarige leeftijd en mijn ouders gingen scheiden, ik ergens geplaatst en beschadigd werd, hij, toen ze jaren later bij elkaar kwamen, die Joris nooit meer teruggezien heeft. Mijn broers kennen die Joris niet, voor mijzelf kwam ik erachter dat er gradaties zijn. Je hoort in de inrichting verhalen zoals een man die als kind door zijn vader het ziekenhuis in getimmerd werd, dat de ambulance erbij moest komen, en tijdens het opnamejaar tijdens voetbalwedstrijden van Oranje met kinderstem 50 keer vroeg wie de scheidsrechter was en of iemand dat wist en zo. En meer van dergelijke. Relatief viel het voor mij mee en zo wordt het in jouw geest ook gevormd. Ergens wil je het erkend hebben maar niet empathisch naar jezelf toe voelen.

Of zit het mede daardoor in de toon waarmee je het vertelt, dat je het zelf eigenlijk ook niet gelooft?  

Leave a Reply